BRADDOCK PENSYLWANIA
Panie Miller?
Wszyscy cali?
Agent Ford, FBI.
Proszę.
Chcemy wiedzieć, co się dzieje.
Jeśli pan kogoś skrzywdzi, źle to się dla pana skończy.
Agent specjalny Holden Ford.
- Ninkovich. - Odezwał się?
Bredzi. Wprowadzony?
W drodze. Przetrzymuje pięć osób?
Strażnika, sekretarkę i trzech pracowników.
Gdzie ona jest?
Spokojnie, panie Miller.
Chcę się widzieć z żoną!
Niech pan odłoży broń i zostawi pannę Curtwell.
Prosiłem was...
Musimy być pewni, że nikomu nic się nie stało.
Zastrzelicie mnie?
Jeśli nie zastosuje się pan do naszych warunków i zaraz...
Nie widzicie mnie.
Ostrzegam, nasza cierpliwość się kończy.
Jak będziecie strzelać, skoro nie widzicie?
Panie Miller!
Nie, dziękuję.
Cody,
nazywam się Holden. Chcę ci pomóc.
- Co się dzieje? - Chcę mówić z żoną.
- Dobrze. - Tylko z nią.
Rozumiem.
Czy w międzyczasie możemy coś jeszcze zrobić?
Zabierzcie stąd tych ludzi.
Jeśli to zrobię,
dasz spokój pannie Curtwell?
Daj nam czas na skontaktowanie się z twoją żoną.
Dziękuję.
Zatrzymaj snajperów. Wycofaj resztę.
W razie strzałów musimy wtargnąć.
Policjanci go denerwują.
Nie jest przestępcą. Widocznie mu odbiło.
Musimy zachować spokój i go zmęczyć.
Pozbądź się reporterów.
Cofnąć się!
Zabierać się. Ruchy.
Do tyłu.
I jak?
- Widzisz mnie? - O Boże.
Widzę.
Co konkretnie?
Że jesteś nagi.
I że ci zimno.
Możemy do niego zadzwonić?
- Odłożył słuchawkę. - Chce tylko pomówić z żoną?
Znaleźliśmy ją. Jest w drodze.
- Chyba nie tutaj? - Ma go uspokoić.
Skutek może być odwrotny.
Pani Miller? Proszę nie wysiadać.
Holden Ford z FBI. Zna pani sytuację?
- Cody trzyma tam jakichś ludzi? - Co się stało dziś rano?
Nie wiem.
W niedzielę chciałam go umieścić w zakładzie, ale zwiał.
Ponoć ukradł strzelbę i okradł monopolowy?
Był agresywny?
Nie.
Ale od jakiegoś czasu uważa się za niewidzialnego.
Tak naprawdę. Leczy się.
Postawiono diagnozę?
Cody nie chciał powiedzieć.
Ma brać leki, ale chyba przestał.
- Jakie? - Nie jestem pewna.
To adres lekarza.
Dlaczego miał iść do zakładu?
Rozmawiał z wymyślonymi ludźmi. Mówił, że go widzą.
Groziłam odejściem, jak nie pójdzie do szpitala.
Dała mu pani ultimatum?
Przykro mi.
- Okropnie się czuję. - To nie pani wina.
Zrobił komuś krzywdę?
Nie wiemy. Na razie proszę odjechać.
Zadzwońcie do lekarza.
Niech żona mu powie, że nie odejdzie.
Musimy zebrać informacje. Może uda się z nim pomówić.
Wszystko w porządku?
Chciałbym wiedzieć, co się dzieje.
Znajdziemy jakieś wyjście, słowo.
Gdzie moja żona?
To nie takie proste. Będzie za jakiś czas.
- Nie chce ze mną mówić? - To nie tak.
Bardzo się o ciebie martwi.
- Rozmawiałeś z nią? - Przez telefon.
- Ty też możesz. - Nie.
Musi tu przyjechać.
- Rozumiem twoją frustrację. - Czyli co?
To, że nie możesz porozumieć się z zaufaną, ukochaną osobą.
Co chcesz jej powiedzieć?
Co ci do tego?
Może pomogę.
Wątpię.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
FREDERICKSBURG WIRGINIA
QUANTICO WIRGINIA
- Dziękuję. - Nie ma za co.
DAVID BERKOWITZ SYN SAMA UJĘTY
Trzymałeś się procedur. Wykonałeś swoją robotę podręcznikowo.
Wziął zakładników.
- Wiedział, czym to grozi. - Był „niewidzialny”.
Nie jesteś psychiatrą. Nie masz stawiać diagnozy.
Takie sytuacje dzieją się szybko. Zjawiamy się ostatni.
W razie niepowodzenia operacji to nie najgorszy skutek.
Skup się na swojej pracy.
Skoro postąpiłem, jak trzeba, pozostaje pytanie...
Stanowimy wzór do naśladowania
dla organów ścigania.
Wszędzie na świecie rezygnuje się z negocjowania.
Myślisz, że Izraelczycy negocjowali w Entebbe?
Nie straciłeś ani jednego zakładnika ani gapia. To miara sukcesu.
A twoje zajęcia to hit lata.
Powinieneś więcej uczyć.
- Wysyła mnie pan na boczny tor. - Nie.
Tam, gdzie jesteś potrzebny.
Mimo tego, co zaszło?
Właśnie dlatego.
To cię zaprawiło.
Dziękuję,
ale muszę odmówić.
Czuję się niezręcznie.
Zastanów się nad tym przez weekend,
bo zaczynasz od poniedziałku.
W ten sposób całkowicie tracimy panowanie nad sytuacją.
Zbieg zabił już rano policjanta w Austin.
Zarobił dwie kulki 9 mm w tyłek,
wziął 10-latka jako zakładnika
i zaszył się na przedmieściu
pełnym kobiet i małych dzieci.
Teraz musimy skupić się na jednym:
deeskalacji.
Przyjechał szef policji w San Antonio z megafonem,
co skutecznie zastraszyło porywacza.
Próbując kogoś przekonać, że mamy rację,
zakładamy, że ten ktoś myśli racjonalnie.
Musimy nawiązać kontakt.
A nie grozić.
Ustalić żądania,
na nic się nie zgadzać, nie odrzucać, tylko słuchać,
co chce powiedzieć.
Spróbujcie go zrozumieć, zamiast zdominować.
Znajdźcie wspólny język.
Punkty zaczepienia.
Jeśli myślicie, że to gra na czas, to macie rację.
Ale w ten sposób sprawca poczuje się wysłuchany.
Nasz cel to zero trupów.
To dla negocjatora sytuacja win-win.
W piątek będę u siebie w razie pytań
o egzamin ze strategii psychologicznych.
Bezsensowne, niesprowokowane morderstwa.
Pozornie przypadkowe, zaskakujące.
Każde bardzo brutalne.
Bez wytłumaczenia czy oczywistych motywów.
Ofiary nie były zgwałcone,
nie było prób ich obrabowania,
nie znały napastnika.
Robert Violante i Stacy Moskowitz całowali się w aucie,
gdy David Berkowitz strzelił do nich z bliska.
W ciągu dwóch lat zabił sześć osób
i ranił siedem. Dlaczego?
Bo pies kazał mu to zrobić.
Można uznać, że jest wariatem
lub że takiego udaje.
Ale szukając zrozumiałego motywu,
nagle odkrywamy, że go nie miał.
Trafiamy w próżnię.
W czarną dziurę.
Czterdzieści lat temu FBI ścigało Johna Dillingera,
Baby Face Nelsona i Machine Gun Kelly'ego.
Przestępców, którzy lekceważyli zasady,
ale robili to dla własnej korzyści.
Dziś dochodzi do ekstremalnej przemocy wobec nieznajomych.
Co robić,
gdy motywu nie daje się określić?
Przepraszam. Profesor Rathman?
Holden Ford, negocjator.
Mów mi Peter.
Słuchałem twojego wykładu.
To, co mówiłeś o przestępczości,
było naprawdę poruszające.
- Zwraca uwagę. - Uczyłeś tego przed Berkowitzem?
Tak jakby. Nagłówki spadły mi jak z nieba.
Co cię skłoniło?
Starkweather. Whitman. Manson, oczywiście.
Ale Syn Sama uosabia współczesność.
Nie wiemy już, co pcha ludzi do zabijania.
Dawniej, jeśli ofiara miała 50 ran kłutych,
szukałeś odtrąconego kochanka, wspólnika.
Dziś to może być przepychanka z niezadowolonym listonoszem.
Nowa era. Nic już nie jest proste.
Chyba że w telewizji i serialach.
- Zbrodnia się zmieniła. - Właśnie.
Masz ochotę wyskoczyć na piwo?
Czemu nie.
Weźmy bezprecedensowe wydarzenia,
które miały miejsce w ostatnich 15 latach.
Zamach na prezydenta.
Niepopularna wojna, której nie wygraliśmy.
Zabicie przez gwardię czwórki studentów.
- Trudno to ogarnąć. - Watergate.
W co się zmienia nasza demokracja?
Czyli o to chodzi?
O reakcję na zamieszanie?
Rząd pełnił kiedyś symbolicznie rolę wychowawczą.
A teraz? Nad niczym nie panuje.
Świat stracił sens, więc zbrodnia też.
Teoretyzujemy, ale prawda jest taka, że nie mam pojęcia.
- Ja też nie. - Nikt nie ma.
My powinniśmy.
Jasne, ale sęk w tym, że nikt nie zadaje nawet pytań.
My to robimy.
Owszem.
Następnym razem omówmy Lee Harveya Oswalda jako Edypa.
- Dzięki. - Drobiazg.
Na co patrzysz?
Ładne wdzianko.
To kombinezon? Jak to się nazywa?
- Właśnie tak. - Modny.
A jak to się nazywa? Wyglądasz jak mormon.
Albo jak mój ojciec.
Jest mormonem?
Nie, ale go przypomina.
Mój też.
To on kupił mi ten garnitur.
Kupił ci też te lśniące buty?
Tak.
Mam parę brązowych i czarnych.
Mam też trampki, ale kupiłem je sam.
Jaki dorosły pozwala rodzicom wybierać ciuchy?
Podrywasz mnie?
Podoba ci się to?
Dobrze się bawisz?
Zamierzam.
Mam dziś urodziny.
Sto lat. Ile kończysz?
- Dwadzieścia cztery. - Wyglądasz młodziej.
- Jesteś gliną? - FBI.
Agent specjalny Holden Ford.
- To widać? - Od razu.
Masz spluwę?
Mam, ale ci jej nie pokażę.
Lipa.
Jestem wykładowcą w Quantico.
Czego uczysz?
Negocjowania z porywaczami.
- O w mordę. - Serio wyglądam na glinę?
- Żartujesz? - Nie wiedziałem.
Zdecydowanie się wyróżniasz.
Nie przyszedłem infiltrować Czarnych Panter.
To żadne Czarne Pantery, tylko studenci politechniki.
Idź, pogadaj z nimi.
FBI na pewno przyda się paru przystojnych czarnych.
- Źle mnie odbierasz. - Przymkniesz mnie?
Może.
W kajdankach?
Przyszłam posłuchać kapeli z Detroit.
Byłeś tam kiedyś?
Tak się składa, że byłem.
Jako agent terenowy, przez parę lat.
Fajnie, że przyjechali.
Grywali w PJ's w Corktown.
- Znasz ten lokal? - Tak.
- Przypominał sklep meblowy. - Mieli wódę.
Meble to była przykrywka z czasów prohibicji.
Skąd pochodzisz?
Zewsząd.
Ze Środkowego Zachodu?
Tam dorastałem, ale urodziłem się na Brooklynie.
Nie wyglądasz na nowojorczyka.
A ty na laskę z Corktown.
Postawić ci drinka?
Jesteś studentką?
Po dyplomie.
Co studiujesz?
Socjologię.
Robisz magisterkę?
Doktorat.
Nie wyglądasz na kujona.
Dzięki.
- To znaczy... - Nie szkodzi.
Lubię zaskakiwać.
Dobrze wiedzieć.
Co sądzisz o teorii dewiacji Durkheima?
A co to takiego?
Nie znasz Durkheima?
Wiem, czym jest dewiacja.
Jasne.
Skrzywienie zawodowe.
Omawiamy to na jednych z zajęć.
Według Durkheima wszystkie formy dewiacji
to sprzeciw wobec znormalizowanej represyjności państwa.
Czyli jest anarchistą.
Nie.
Jako pierwszy zasugerował,
że jeśli w społeczeństwie coś się psuje,
reakcją na to jest przestępczość.
Cóż...
Może jednym z problemów naszego społeczeństwa
jest właśnie przestępczość.
Ja patrzę z perspektywy socjologa,
a ty z perspektywy agenta.
Rozumiem.
Jeśli naprawdę uczysz, powinieneś to przemyśleć.
Twardy z ciebie orzech.
To wdzianko wcale na to nie wskazuje.
Wziąłeś mnie za łatwą?
Łatwiejszą niż jesteś.
Nie lubisz, gdy kobieta ma inne zdanie?
Nietypowe jak na stróża prawa.
Wykładasz kryminologię, a nie słyszałeś o teorii naznaczania?
Może daj mi listę lektur.
Co jest?
Widziałam cię w „Soul Train”?
Byłem tajniakiem.
Szajki, gangi narkotykowe i kontrkultura.
Rozpracowywałeś kontrkulturę?
Infiltrowałeś rodzinę Mansona?
Odpuść mi już. Jesteś nieubłagana.
Możemy gdzieś pogadać?
Znasz jakieś miejsce?
Nie.
Jak ci na imię?
Debbie.
- Może trawki? - To podchwytliwe pytanie?
Coś ty.
Mówisz serio? Nie, tak nie można.
Daj spokój, mam urodziny.
Nie będziesz chyba prowadzić po pijaku?
Stawiałeś mi cały wieczór,
a teraz masz mi to za złe?
Wsiadasz?
Co agent terenowy porabia w Detroit?
Głównie ściga dezerterów.
Gości, którzy wiali przed Wietnamem do Kanady.
Bali się wrócić.
Młodzi, w moim wieku.
Byłeś kapusiem?
Są gorsze rzeczy.
Może to cię rozluźni.
Boże, stresujesz mnie.
Ale z ciebie świętoszek.
Jesteś kobietą szpiegiem?
Ostrzegano mnie przed takimi.
Przed normalnymi?
Przyłóż usta do otworu.
Zaciągnij się.
Nie gadam z kimś, kto mnie uspokaja,
- tylko z dowódcą. - To ja.
Nie będę gadał z psem, który mnie uspokaja. Co on robi?
- Wracaj tam. - Po co tu są?
Wracaj, do cholery.
- Spójrz. - Chodź tu.
- Wracaj tam! - Idź tam w końcu.
Tak bardzo chce mnie zabić?
Byłem tak zakręcony, że robiłem szalone rzeczy.
Jakie?
Po ślubie
uciekłem na dziesięć dni do Atlantic City.
Sonny wpadł w szał.
Wiedział, że piłem,
nie wiedział, gdzie przepadłem i z kim.
Nie potrafiłem tego wytłumaczyć.
Poszedłem do psychiatry,
który powiedział mi,
że jestem kobietą uwięzioną w męskim ciele.
PIESKIE POPOŁUDNIE
Obaj byli gejami,
ale on miał żonę,
a jego chłopak chciał zostać kobietą. Trudno się połapać.
- Musisz częściej wychodzić. - To pokręcone.
- Nie podobało ci się? - Podobało,
ale było bardzo smutne.
Miał zaburzenia, ale polubiłem go.
Empatyczny jesteś.
Właśnie.
Podobały mi się dialogi. Były bardzo prawdziwe.
Na początku studiów
wypraszali kobiety w trakcie takich rozmów.
Nazywali to „dewiacyjnym słownictwem”.
Mieliśmy listy słów do zapamiętania.
Serio? Jakich słów?
No wiesz,
kurwa, cholera, cipa, obciąganie.
Kurwa.
Cholera.
Wypieść mi cipkę.
Wypieść mi cipkę, to ci obciągnę.
Wszystkie słowa w jednym zdaniu.
Klasyczne sprzeczne zeznania.
Według niego uderzyła głową o łóżko podczas dobrowolnego stosunku.
Ona mówi, że ją ogłuszył, zaciągnął do tego motelu i zgwałcił.
Wiemy, że nie uderzyła głową w kolumnę łóżka, bo zmierzyliśmy to.
Gdzie chcesz się wybrać?
Na Uniwersytet Virginia.
Jakie studia?
Psychologię kryminalistyczną stosowaną.
Podszkolę się.
Czego ci niby brakuje?
Warto znać akademickie podejście.
Nie polegaj raczej na uczonych.
Nie, chcę tylko odświeżyć wiedzę.
Mamy nowości na miejscu.
W bibliotece. Wszystko z 1972.
To było pięć lat temu.
Jak się myśli teraz?
Słuchaj,
od lat przeprowadza się ciekawe badania,
ale robią to ludzie, którzy nie rozumieją umysłu przestępcy.
Znają tylko swój wycinek świata. Bardzo wąski.
Muszą coś wiedzieć.
Będę z tobą szczery.
Powiem ci coś, ale zachowaj to dla siebie.
Według Biura psychologia jest dla „chłopców z zaplecza”.
Wiesz, o co mi chodzi?
Nie. Z jakiego zaplecza?
Jest to źle widziane.
Powinniśmy być otwarci.
Rozmawiać z najbystrzejszymi przedstawicielami różnych grup.
- Robimy to. - Odróżniać się od armii.
- Zwerbowaliśmy Elvisa. - Armia też.
Król cię nie przekonuje?
Hoover nie żyje od pięciu lat,
a my wciąż werbujemy księgowych i prawników, jak w 1946.
Nie na taką skalę.
Niełatwo o księgowych.
To niedobrze.
Pójdę ci na rękę
i wystąpię o fundusze na kilka zajęć,
ale w zamian spróbujesz kogoś zwerbować.
Mówców, wykładowców, myślicieli.
- Na pewno ja mam to robić? - Jesteś bystrym idealistą,
ciut zbyt wrażliwym.
Polubią cię.
CHARLOTTESVILLE WIRGINIA
Następnie w 1872 roku
włoski lekarz Cesare Lombroso wyciągnął nas ze średniowiecza
i zapoczątkował naukową erę w kryminologii,
wyróżniając pięć kategorii przestępców:
przestępców z urodzenia,
obłąkanych,
afektywnych,
nawykowych
i okazjonalnych.
Innymi słowy, niektórzy się tacy rodzą,
a inni stają.
W 1965 mamy kolejny przełom.
Projekt badawczy
szpitala psychiatrycznego Bellevue w Nowym Jorku sformułował to tak:
osobowość i charakter
mają większe znaczenie niż psychoza i zaburzenia.
Czyli ekstrapolując:
czy ludzie rodzą się
czy stają się przestępcami?
Mogę usiąść?
Już pan siedzi.
Nie wiedziałem o projekcie w Bellevue.
A powinien pan.
U mnie uważają, że to sprawa genów.
Niektórzy nie zmienią tego podejścia.
- Jest proste. - I wygodne.
Jesteśmy krajem purytanów.
O wszystkie problemy obwiniamy garstkę czarnych owiec.
Jak się pan nazywa? Leon?
Buchanan.
Leo.
Holden.
Wiem, kim jesteś.
Wszyscy wiedzą.
Zauważyłem, że się gapią.
To nie przestępstwo. Jeszcze nie.
Są po prostu ciekawi.
Nie jestem szpiegiem.
To nie przykrywka.
To dobrze, bo byłaby naprawdę żałosna.
Ja też wykładam.
Chcę się tu czegoś nauczyć
i rozmawiać z ludźmi takimi jak ty.
O czym?
Chcę nawiązać z tobą dialog.
Mogę?
Na jaki temat?
Jestem instruktorem w programie szkoleniowo-rekrutacyjnym w Quantico.
Interesują nas twoje opinie.
Chwileczkę, chcesz mnie zwerbować?
Poznać twoje punkty widzenia i spostrzeżenia.
Rozumiem
w zupełności.
Jesteś profesorem psychologii kryminalistycznej,
a nie chcesz rozmawiać ze szkoleniowcem z FBI?
Po prostu...
znak czasów, stary.
- Straciłeś apetyt? - Czy ci cholerni hipisi
naprawdę wierzą, że są warci kosztownych i pracochłonnych
działań inwigilacji FBI?
To chyba obopólna pogarda.
Nie sądzisz, że tradycyjny konflikt kontrkultury i organów prawa
to już przeżytek?
Nigdy wam nie wybaczą szpiegowania Johna i Yoko.
Dziwi mnie, że do tego stopnia wzbudzam cholerną obsesję
u rzekomo inteligentnych ludzi.
Pochlebiają sobie.
Myślą, że masz podsłuch.
Teraz jesteś jednym z nas.
Wszystko w porządku.
- Wyjdź, Sonny. - Są za blisko.
Cofnijcie się! Co wy wyprawiacie? Do tyłu!
Zabierzcie ich.
- Cofnijcie się. - Chodź tu.
Wyjdź wreszcie.
Spójrzcie tylko.
Spójrz tutaj. Patrz.
Patrz.
Spójrz tutaj.
I tam. Patrz. To już wszyscy.
Co robią źle?
- Rozdrażniają go. - Zastraszają go.
- No i? - Nie chcemy go przestraszyć,
tylko uspokoić.
Zadzwonię do nich i zapytam.
I zobaczymy. Co jeszcze mogę zrobić?
Sprowadź tu moją żonę.
A ty co nam dasz?
A co chcecie?
Facet napadł na bank, żeby opłacić operację zmiany płci swojego chłopaka.
Żąda helikoptera z fortepianem.
Ale przede wszystkim chce pogadać z żoną.
Skomplikowane, prawda?
Uwierzcie mi.
Zawsze bądźcie przygotowani na skomplikowane sytuacje.
Skupcie się.
Pomyślcie o pierwszym wystrzale
i do czego może doprowadzić.
Nie ma złych odpowiedzi.
Użyjcie wyobraźni i improwizujcie.
Gdy będziecie gotowi, zaczynajcie.
Proszę, żebyś odłożył broń.
Pocałuj mnie w czarny tyłek.
Że co?
Na potrzeby ćwiczenia wcielam się w Murzyna.
W porządku, śmiało, dajcie się ponieść wyobraźni.
Pieprz się. Kazałem ci odłożyć broń.
Sam się pieprz, skurwielu.
Zaraz, co to ma być?
Czarna nawijka.
Nie o to chodzi. Darujcie sobie slang.
Ludzie po prostu przedstawiają żądania.
Rozumiecie?
Odłóż broń, Steve.
Przyprowadziliśmy twoje dzieci.
Że co?
Straciłem prawo do opieki. Nie widziałem ich od lat.
Dobrze.
Z rozwodnikiem nie rozmawia się o dzieciach. Spróbuj z innej strony.
Próbowałem po dobroci. Odłóż tę pieprzoną spluwę.
- Zmuś mnie, cioto. - Co?
Jaka ciota, czarny skurwielu?
Przyhamujcie trochę.
Przepraszam. Co to ma na celu?
Dobre pytanie.
Psychologiczne przygotowanie na rzeczywistość.
Chodzi o to, że trzeba z nimi rozmawiać.
Nie można zastrzelić za irracjonalne żądanie.
To po co ćwiczymy strzelanie?
Na wypadek, gdyby wszystko inne zawiodło.
Skoro lokalna policja sobie nie radzi,
to wymagane jest szybkie reagowanie.
Nie chciałbyś spróbować czegoś innego?
Czy wolisz za każdym razem strzelać?
- Wolałbym strzelać. - Dlaczego?
To bezpieczniejsze.
Podobało mi się. Jak to się nazywa?
Odgrywanie ról, symulowane wzięcie zakładnika.
- Stymulowane? - Symulowane.
Te przekleństwa to też edukacja?
Improwizują. Uczą się nawiązywać dialog.
Jak bluzgi mają się do dialogu?
Nie chodzi o bluzgi.
To zapewne nowoczesne i modne w kręgach akademickich,
ale jak dla mnie zbyt teatralne.
W psychologii odgrywanie ról
to cenne narzędzie. Z bluzgami czy bez.
Mamy dość ćwiczeń w akademii.
Jeśli chcesz wprowadzać nowe,
pogadaj z wydziałem behawioralnym.
Pomogą?
Ocenią zasadność psychologii. To ich działka.
Dobry pomysł.
Umówię cię.
Dziękuję.
Bill Tench. Nauki behawioralne.
Miło poznać.
- Byłeś na piwie z Peterem Rathmanem? - Ciekawy gość.
Zaniepokoiło mnie to, co mówił.
Doprawdy?
- Usiądziemy? - Chętnie.
Zapalisz?
Nie przy jedzeniu.
Wyjdziemy?
Kiedy nie jem, też nie palę.
Shepard naświetlił ci moje stanowisko?
Próbował.
To znaczy?
Jest dość staroświecki.
Nazywam to miejsce „klubem golfowym”,
bo bywają dość sztywni.
Słyszałem.
Wróciłeś na studia?
Uniwersytet Virginia.
Ile masz lat? 26? 27?
Dwadzieścia dziewięć.
Ciekawe.
Twoi rówieśnicy uznaliby powrót do szkoły za podważenie autorytetu.
Liczyłem, że tak go zdobędę.
Kazał ci werbować?
Skoro tam jestem, muszę się do czegoś przydać.
Większość nie chce się w to bawić.
Wolą piąć się w górę.
A ja na boki.
Takich jak ty nazywają błędnym ognikiem. Wiesz dlaczego?
Nie. Dlaczego?
Tak się starasz,
że z dupy bucha ci płomień.
To źle?
Zwolnij. W końcu osiągniesz swoje.
Staram się być lepszym nauczycielem.
Myślałem o tym.
Od kilku lat jeżdżę po kraju i prowadzę kursy w komisariatach.
Od Buffalo w Nowym Jorku do San Diego w Kalifornii.
Milion gliniarzy chciałoby wiedzieć to, co my.
Podaję im esencję tego, czego tu uczymy,
a oni mówią o swojej robocie.
Oni się czegoś uczą, a ja zyskuję wiedzę z pierwszej ręki.
To żmudna robota.
Siedzę po uszy w lokalnej robocie.
Chciałbyś, żebym ci pomógł?
Pomożemy sobie wzajemnie.
Co?
Nic.
Nie wstydź się.
Miałaś orgazm?
Czy miałam?
Nie możesz być z Nowego Jorku.
Mogłaś udawać.
Nie potrafisz tego rozpoznać?
Nie wiem nawet, czy laska ma ochotę.
Ale wiesz, kiedy podejrzany kłamie.
To nie to samo.
Udaj, że jestem podejrzaną.
Użyj swojego zmysłu dedukcji, agencie Ford.
Rozpracowujesz przestępców, a nie rozumiesz własnej dziewczyny?
Jesteś moją dziewczyną?
Tego też nie wiesz?
Nie. Jesteś?
Chcesz wymiany obrączek przy koktajlu mlecznym?
Nie chcę się narzucać.
Czasami przypominasz mi mnicha.
Stróże prawa nie powinni być tak naiwni.
Krępuje cię to?
Sypianie z agentem federalnym?
Co ci przyszło do głowy?
Kręci cię to?
Wcale.
To dlaczego ze mną jesteś?
Bo jesteś bystry
i miły.
Co? To pozytywy.
I jesteś zabójczo przystojny.
Dzięki.
Chyba nie wychodzisz?
Muszę wcześnie wstać.
Jutro pierwszy dzień szkoły.
Rozgłośnia 99 plus KFMH z Davenport w stanie Iowa.
To będzie twój chrzest bojowy. Są spięci.
- Obserwuj. - Co się stało?
Trafiła im się gruba sprawa i się boją.
Nie gadaj z reporterami.
I, na miłość boską, nie mów, że jesteśmy z FBI.
Przepraszam, jestem z Fairfield Chronicle.
Panowie z FBI?
Co ze sprawą Jeffries?
Nie wiem, o czym mowa.
Sprawa Ady Jeffries.
- Wrócisz po resztę. - Znalezionej za kościołem.
- My w innej sprawie. - Razem z synkiem.
Jesteśmy instruktorami.
Z kościoła metodystów?
Wyglądamy na takich?
Tak.
Z drogi.
Czołem.
Motyw, środki, sposobność.
Trzy filary śledztwa ostatniego stulecia.
Ale jest rok 1977 i nagle motyw staje się niejasny.
Co, dlaczego, kto.
Co się stało? Dlaczego w ten sposób?
I wreszcie: kto to zrobił?
Kogoś zamordowano.
Nie zgwałcono ani nie obrabowano.
Ale ciało po śmierci okaleczono.
Pytamy nie tylko „Dlaczego sprawca to zrobił?”,
ale „Dlaczego akurat w ten sposób?”.
A to już jest...
psychologia.
Gdy negocjuję uwolnienie zakładnika,
sprawca stoi przede mną.
Muszę ocenić, do czego może się posunąć,
co w jego życiu lub środowisku mogło doprowadzić do tej sytuacji.
Niektórzy mają fioła.
W sensie, że robią coś bez powodu?
Pamiętajmy, że ten wariat nigdy wcześniej nic takiego nie zrobił.
Coś mu odbija.
- Ot tak. - Dobrze.
Z jakiego powodu?
- Zwolnienia z pracy? - Tak.
- Porzucenia? - Dobrze.
Zerwanie to najczęstszy wyzwalacz.
Wiedząc, kim jest przestępca, możemy zrozumieć, co nim powoduje.
W przypadku zabójstw robimy odwrotnie.
Pytamy, co się stało i dlaczego właśnie w ten sposób.
To zawęża krąg podejrzanych.
A co w przypadku, jeśli zabójca nie działa racjonalnie?
Co kieruje naszym zachowaniem?
To pytanie zadają sobie poeci, filozofowie i teologowie
od niepamiętnych czasów.
Zajmowali się tym Szekspir, Dostojewski i Freud.
To kanwa Zbrodni i kary i pracy Poza zasadą rozkoszy.
Kaprysy ludzkiego zachowania fascynowały największe umysły w historii.
Nie panikujmy, jeśli nie możemy od razu odgadnąć motywu.
To zagadka do rozwiązania.
Skomplikowana,
ale ludzka.
Dziękujemy.
To było bardzo pouczające.
Co to takiego to Poza zasadą rozkoszy?
- Freuda? - Coś o seksie?
O ludzkich pobudkach poza seksem.
- O popędzie śmierci. - Co to?
To, co mój syn robi za kółkiem.
Freud sugeruje, że mamy wrodzone pragnienie destrukcji
oparte na skłonności materii do...
Co to ma wspólnego z motywem?
Zwykle postrzegaliśmy go jako potrzebę lub żądzę.
- Ktoś zwija telewizor, by kupić prochy. - Tak.
Załóżmy, że przy okazji rąbnął majtki twojej żony.
Zdziwiłbym się, gdyby to zrobił.
Nie sprzeda ich, więc dlaczego to zrobił?
Z lubieżności?
Może kieruje nim coś, czego sam nie rozumie.
Podobnie jak Freud, musimy szukać
pobudek wykraczających poza oczywiste.
Czemu nie mówicie tak od razu?
Nie chcą się uczyć.
Co my tu w ogóle robimy?
Nie komplikuj sprawy.
Co w tym złego?
To, że możesz przekomplikować.
Na psychologii społecznej robiliśmy eksperyment.
Jaki?
Wchodzisz do windy pełnej ludzi i ustawiasz się odwrotnie,
tyłem do drzwi. Wszystkim odbija.
Czują się niezręcznie, choć sami nie wiedzą dlaczego.
Ale jak się odwrócisz, jak oni,
uspakajają się.
Dlaczego?
Co mamy wspólnego?
Co nas łączy?
Co nie pozwala nam w nocy spać?
Potwór.
Chyba wszyscy się zgodzimy.
Ale co tak naprawdę o nim wiemy?
Jego matka była kryminalistką i prostytutką.
Gdy miał dziesięć lat,
oddała go sadystycznemu, nawiedzonemu wujowi,
który tłukł go na kwaśne jabłko i kazał zachowywać się jak mężczyzna.
W efekcie Charles został alfonsem
i rabusiem. Przesiedział w więzieniu 20 lat,
gdzie nadal się deprawował.
W 1967 został zwolniony warunkowo w czasie lata miłości.
I zaczął się nasz koszmar.
- Jezu. - Daj spokój.
Był niechcianym, niekochanym i regularnie bitym dzieckiem.
Raz po raz zamykanym w zakładach.
Czy to nie miało na niego jakiegoś wpływu?
Taki się urodził.
Jaki?
- Po prostu zły. - Możesz uściślić?
Sam nikogo nie zabił.
Spójrz na jego oczy. Nie widzisz w nich zła?
Powiało Starym Testamentem. Nie sądzicie?
Dobro, zło, czarny, biały, to prosty podział.
Ale kto z nas ma proste życie?
Okoliczności wpływają na nasze zachowanie.
Jeśli przyjrzeć się życiu Mansona,
nasuwa się pytanie: jak mogliśmy tego nie przewidzieć?
Przewidzieliśmy.
Słucham?
Dlatego właśnie siedział w poprawczaku.
Sugeruję tylko, że być może
zamknięcie go za młodu wpłynęło na to, kim został.
- Nie. - Co, do cholery?
Zamknęli go za to, co zrobił.
Wiedzieli, jaki był.
Nie proszę, żebyście się nad nim użalali.
Gdyby tu był, zastrzeliłbym go jak psa.
Holden sugeruje, że obaj macie rację.
To się potęgowało jak w błędnym kole.
Nikt nie zna wszystkich odpowiedzi.
- Znamy niektóre. - Powinniśmy stawiać pytania.
Akurat.
Powiem kolegom z wydziału zabójstw,
którzy byli tam, gdy odkryto ciała,
że może przeoczyli jego trudne dzieciństwo.
Pracowałeś w LA?
Przez 22 lata.
Przy sprawie Masona?
Nie, ale znałem prowadzących.
Ile zabójstw rozpracowałeś?
Rozpracuj słuchaczy, nim opowiesz ckliwą historię
o małym Mansonie.
Napisali na ścianie „świnie” krwią ofiar.
Nie zrozumieli mnie.
Najpierw zapytaj, czy ktoś pracował przy sprawie.
Poznaj swoich słuchaczy.
Cholera.
Spokojnie. Zawsze to robią.
Po prostu wysłuchaj go.
Panowie.
Nie chciałem nikogo speszyć.
Drobiazg.
Jesteśmy nieco spięci.
Na pewno słyszeliście o zamordowanej matce i dziecku.
- Ada Jeffries i jej syn. - Spotkaliśmy reporterów.
Związano ją
i zadźgano ciosami w klatkę i twarz.
Małemu poderżnęli gardło.
Brutalne.
Nie rozumiem, o co chodzi z tą psychologią.
Niewiele ostatnio pojmuję.
Co cię gryzie, Frank?
- Nie chcę zawracać wam głowy. - Mów śmiało.
Wyjechałem z Los Angeles, żeby uciec od tego wszystkiego.
Ada była kobietą, która nie skrzywdziłaby muchy.
Pochodziła z bardzo pobożnej rodziny w Arkansas.
Gdy okazało się, że jest w ciąży, wygnali ją.
Wynajmowała pokój w Libertyville.
Nie ćpała, nie piła,
nie miała zatargów z prawem.
Synek był grzeczny i spokojny.
Chodził do szkółki niedzielnej u metodystów.
Co wieczór zamiatała schody,
z własnej woli.
Nie znałem jej.
Czasami widywałem ją, jak szła z synkiem do miasta.
Nie mieli auta.
Właścicielka domu znalazła ciała.
Nie żyli...
od czterech dni.
Jacy jesteśmy okrutni dla siebie.
Niewyobrażalnie.
Jak możemy pomóc?
Znaleziono ją skutą i przywiązaną do łóżka.
Odbytnica przebita kijem od szczotki.
Sprawca kazał chłopcu się przyglądać.
Potem jemu zrobił to samo.
Jak wszedł?
Przypuszczamy, że przez okno w łazience.
Nie było śladów włamania.
- Nikt nic nie słyszał. - W pensjonacie?
Podejrzewam, że groził chłopcu nożem, by matka nie krzyczała
i odwrotnie.
To zabójstwo z lubieżności.
Czyli z pobudek seksualnych.
Tu nie mogło chodzić o napalenie.
Raczej o zaspokojenie popędu przez odebranie życia.
- Znaleziono spermę? - Były ślady na poduszce.
Grupa krwi zero. Niewiele nam to daje.
- A w ciałach ofiar? - Nie.
- Nie zgwałcił ich. - Ma problem z seksem.
Zapewne.
To zawęża krąg podejrzanych.
Nie mam żadnych.
Nie ma też odcisków palców, śladów butów
ani nawet jednego włosa.
Ciekawy jest brak jakichkolwiek śladów.
Musiał to zaplanować.
Miał rękawiczki i posprzątał po sobie.
Myślisz, że ją śledził?
- Albo wpadła mu w oko. - A chłopiec?
Był świadkiem.
Są lepsze sposoby na usunięcie świadka.
- Czemu kazał mu patrzeć? - I go zgwałcił?
Dobre pytanie.
Chodziło o kobietę czy o dziecko?
- Mnie pytasz? - Głośno myślę.
Rozumiem.
Kij od szczotki?
Tej, którą zamiatała schody kościoła?
- Dlaczego? - Może nie jest wiernym,
tylko przypadkowym przechodniem, ale kościół może mieć znaczenie.
Może?
W kontekście służby.
W ewangelii według św. Marka jest fragment
o „synu człowieczym”.
Nie nadążam.
Mówię, że szczotka może coś znaczyć.
Co?
Nie wiem.
Trudno powiedzieć na podstawie zdjęć.
Ta kobieta była oddana synkowi, starała się,
a jakiś obcy przyszedł i...
Rusz głową, agencie Ford, masz swoje wymyślne metody.
Co oznacza kij od szczotki w tyłku biednej, samotnej matki?
Nie wiem.
Chyba żartujesz.
Nie rozumiem tego.
- Nie możemy ci pomóc. - Potrzebujemy więcej czasu.
Błądzimy po omacku. Wiemy tyle samo, co ty.
Jak śmiesz, kurwa?
Przepraszamy za fatygę.
Mogę je pożyczyć?
- Po omacku? - To prawda.
Przestudiowałem wszystko.
Przyjechałem tu,
wysłuchałem wszystkich twoich nauk,
ale chodzi tu o coś, o czym nie mamy pojęcia.
Chciałem ci pomóc.
Możesz wrócić do smarkatych studentów
i zapomnieć o tym.
Ada i jej syn zginęli z powodów, których nie pojmujemy.
To nie lubieżny zabójca
czy jakiś urodzony zabójca z afektu.
Ani złodziej majtek, który chciał odmiany.
To była dewiacja.
Powiem ci coś o dewiacjach.
Są nienormalne.
Żeby je zrozumieć, musielibyśmy być tacy.
Na szczęście nie musimy pisać o tym rozpraw.
- Może powinniśmy. - Czemu?
Naszym zadaniem jest podsunąć mu coś, na co nie wpadł.
- Nadstawiam dla ciebie karku. - Bez urazy,
ale nie możemy powiedzieć mu niczego pewnego.
Pozwól, że spytam. Skąd jesteś?
Urodziłem się w Nowym Jorku, ale byłem tu i tam.
Dlatego jesteś mieszanką tego i owego.
Odrobiny wykształcenia, doświadczenia z terenu,
przemyśleń i kupy bzdur.
Zgadzam się.
Krok do przodu, dwa do tyłu.
Drugie pytanie: masz dziewczynę?
Tak się składa, że mam.
Następnym razem, gdy będziesz z dala od domu i ci odbije,
znajdź telefon i jej o tym opowiedz.
- Co ty na to? - W porządku.
Napisy: Małgorzata Hickey